Στην πολύβουη αυλή, κάτω από το πρωινό φως, ένας φαντασμένος κόκορας πίστευε πως όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από τα πολύχρωμα φτερά του. Ο φαντασμένος κόκορας δεν άκουγε κανέναν – ούτε τη λογική, ούτε την καρδιά του. Ώσπου, ένα πρωί, η ματαιοδοξία του τον οδήγησε… κατευθείαν στα νύχια της παγίδας!
🐓🐈🐓🐈🐓🐈🐓🐈🐓
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολύβουη αυλή γεμάτη κότες, πάπιες και γαλοπούλες, ζούσε ένας κόκορας που πίστευε πως ήταν ο βασιλιάς του κόσμου.
«Κικιρίκου! Κοιτάξτε με καλά!», φώναζε από το πρωί ως το βράδυ. «Το λειρί μου είναι το πιο κόκκινο, τα φτερά μου είναι σαν ζωγραφιά και η φωνή μου… θεϊκή!»
Με καμάρι περπατούσε πέρα-δώθε στην αυλή, κουνούσε την ουρά του με στόμφο και δεν έχανε ευκαιρία να θαυμάσει τον εαυτό του στον καθρέφτη του νερού. Οι υπόλοιπες κότες είχαν βαρεθεί πια να τον ακούν, μα εκείνος… τίποτα!
Μια μέρα, τα παιδάκια του σπιτιού άφησαν στην αυλή ένα μικρό κόκκινο αμαξάκι – παιχνίδι. Ο κόκορας το είδε και πέταξε από τη χαρά του.
«Αυτό είναι!» φώναξε. «Ένα άρμα για την αρχοντιά μου! Με αυτό θα ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο, να με δουν οι λαοί και να με προσκυνήσουν!»
Δυο γάτοι που παρακολουθούσαν από τη μάντρα, πλησίασαν με χαμόγελο.
«Τι κόκορας είσαι εσύ!» του είπαν. «Τέτοια αρχοντιά δεν την ξαναείδαμε! Άφησέ μας να σε υπηρετήσουμε. Θα γίνουμε τα άλογα της άμαξάς σου και θα σε πάμε όπου θες.»
Ο κόκορας φούσκωσε ακόμα πιο πολύ από περηφάνια. «Τέλεια! Φύγαμε λοιπόν! Πιο γρήγορα! Να δει ο κόσμος την αφεντιά μου!»
Οι γάτοι έπιασαν το σκοινί και τράβηξαν το αμαξάκι έξω από την αυλή. Ο κόκορας φώναζε:
«Κικιρίκου! Να με βλέπουν! Να με θαυμάζουν!»
Μα όταν έφτασαν πίσω από τους θάμνους του κήπου, οι γάτοι σταμάτησαν απότομα, έριξαν μια πονηρή ματιά ο ένας στον άλλον και… τίναξαν το αμαξάκι με τέτοια φόρα που ο φαντασμένος κόκορας εκτοξεύτηκε και προσγειώθηκε κατευθείαν μέσα σ’ ένα βαρέλι με νερό!
«Κικι… γλου γλου!» έκανε τρομαγμένος, ενώ τα φτερά του έσταζαν και το λειρί του είχε γίνει χάλια.
Οι γάτοι, φυσικά, είχαν ήδη εξαφανιστεί γελώντας πίσω από τους θάμνους.
Όταν ο κόκορας γύρισε στην αυλή, βρεγμένος ως το κόκαλο και χωρίς ίχνος περηφάνιας, οι κότες τον κοίταξαν χωρίς να πουν λέξη.
Κι εκείνος, για πρώτη φορά στη ζωή του, δεν κακάρισε καθόλου. Μόνο τρύπωσε σιωπηλός στην άκρη του κοτετσιού και υποσχέθηκε στον εαυτό του να είναι από δω και πέρα πιο ταπεινός… και να μην εμπιστεύεται τόσο εύκολα τους γάτους!
🎀 Διαβάστε επίσης:
🫏🎶Ο γάιδαρος και η λύρα – Όταν ένας γάιδαρος πιστεύει πως η μουσική είναι απλώς ζήτημα… ποδιού, ξεκινά μια τρυφερή αλλά ξεκαρδιστική ιστορία για τα όρια των ικανοτήτων μας και τη σοφία του να γνωρίζεις τον ρόλο σου στον κόσμο.
🌬️🌞 Ο βοριάς και ο ήλιος – Όταν ο Βοριάς και ο Ήλιος βάζουν στοίχημα για το ποιος είναι πιο δυνατός, η απάντηση έρχεται ήσυχα… και ζεστά. Ένας τρυφερός μύθος για τη δύναμη της καλοσύνης.
📌 Γρήγορη πρόσβαση:
🌸 Ο γάιδαρος και η λύρα 🌸🌸 Ο βοριάς και ο ήλιος 🌸
Για περισσότερες ιστορίες, ακολουθήστε μας στη
σελίδα μας στο Facebook!
💬 Σας άγγιξε η ιστορία; Αφήστε το σχόλιό σας 💬
💌 Μας συγκινεί να διαβάζουμε τις σκέψεις σας! 💌
Διασκευή βασισμένη στους Μύθους του Αισώπου από την Έρη Χριστοφορίδου.
© [2025] [Έρη Χριστοφορίδου]
🎓 Τι μας διδάσκει το παραμύθι;
Η περηφάνια χωρίς σοφία οδηγεί συχνά σε άσχημο τέλος. Η ταπεινότητα είναι γνώρισμα των πραγματικά αξιόλογων.
Πολύ ωραίο