🌿 Το παραμυθένιο μονοπάτι της Έρης 🌿

Σε μια γωνιά της Γερμανίας γεννήθηκε ένα κορίτσι που έμελλε να ταξιδεύει, όχι μόνο με τα πόδια, μα κυρίως με τις λέξεις. Η Έρη Χριστοφορίδου ζει σήμερα στη Θεσσαλονίκη, μα η ψυχή της μοιάζει να κατοικεί σε βιβλιοθήκες, θεατρικές αυλαίες και σεντούκια γεμάτα παραμύθια.

Σπούδασε στη Σχολή Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ και συνέχισε το ταξίδι της στη γνώση με δύο Μεταπτυχιακά, στην Κοινωνιολογία και στη Δημοσιογραφία & Νέα Μέσα, ενώ απέκτησε και Δίπλωμα Εξειδίκευσης στη Δημοσιογραφία από το Michigan State University. Με την ίδια λαχτάρα που ένα παιδί ξεφυλλίζει το αγαπημένο του παραμύθι ξανά και ξανά, εκείνη αναζητά νέους δρόμους μάθησης. Βιωματικά εργαστήρια, σεμινάρια, δημιουργικές συναντήσεις και διαγωνισμούς γραφής, που της χάρισαν βραβεία και επαίνους.

Από νωρίς συντονίστηκε με τη μαγεία του ραδιοφώνου, δίνοντας φωνή σε εκπομπές όπως το «Περιβάλλον και Κοινωνία» στο Πρακτορείο FM και το «Πρόβα Generale» στο ExtacyRadio, εκεί όπου ο ήχος γινόταν ιστορία και η ιστορία μήνυμα.

Το 2016, έπλασε το Townsendia.gr, ένα καταφύγιο πολιτισμού, λόγου και δημιουργίας, μαζί με αποφοίτους του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε ενεργά στο Παρατηρητήριο κατά του Ρατσιστικού Λόγου του ΑΠΘ, υπηρετώντας την ειρηνευτική δημοσιογραφία με την καρδιά στραμμένη στη δικαιοσύνη και την ενσυναίσθηση.

Η αγάπη της για το θέατρο την οδήγησε σε θέσεις επικοινωνίας και διαχείρισης σε πλήθος θεάτρων της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου η φαντασία ζωντανεύει και ο θεατής γίνεται ξανά παιδί. Το ίδιο παιδί που εξακολουθεί να την οδηγεί και στη σκηνή, καθώς ετοιμάζει την πρώτη της θεατρική παραγωγή, βασισμένη σε παραμυθένια διασκευή δικής της έμπνευσης.

Το προσωπικό της σεντούκι λέγεται «Τα Παραμύθια της Γιαγιάς», ένας ιστότοπος γεμάτος πρωτότυπες διασκευές αγαπημένων ιστοριών, αλλά και πολλές δικές της δημιουργίες που ολοένα πληθαίνουν. Σαν σπόροι που ριζώνουν σε σελίδες και ανθίζουν σε ψυχές. Σήμερα, 320 παραμύθια κοιμούνται γλυκά στη σελίδα της, άλλα γνώριμα σαν παλιά νανουρίσματα, άλλα καινούρια και ανυπόμονα να ειπωθούν. Και δεκάδες ακόμη περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους, ίσως σε μια βραδιά με φεγγάρι, ή ένα απόγευμα βροχερό, τότε που οι λέξεις ζητούν μια αγκαλιά.

Η Έρη γράφει, μοιράζεται, θυμάται. Και μέσα από τα παραμύθια, μας ψιθυρίζει πως όσο υπάρχουν ιστορίες, τίποτα δεν χάνεται.

Ούτε το παιδί που ήμασταν. Ούτε αυτό που μπορούμε ακόμα να γίνουμε.