Σε ένα χρυσαφένιο λιβάδι, εκεί που όλα τα ηλιοτρόπια γύριζαν πρόθυμα προς το φως, γεννήθηκε μια μικρή παραφωνία∙ το ηλιοτρόπιο που δεν ήθελε να κοιτάζει τον ήλιο. Μια σταγόνα μοναξιάς μέσα στον απέραντο θαυμασμό, ένα λουλούδι που λαχταρούσε μια αγάπη μονάχα για το ίδιο. Και τότε, η σιωπή του πόθου του άνοιξε έναν δρόμο ως τον ουρανό…
🌻☀️🌻☀️🌻☀️🌻☀️🌻
Ήταν κάποτε ένα λιβάδι γεμάτο ηλιοτρόπια. Κι όλα αυτά τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν ολημερίς με θαυμασμό τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, γύριζαν από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, γυρνούσαν από δω. Εκτός από ένα.
«Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι θα σε κοιτούσα.»
Ένα μόνο ηλιοτρόπιο απ΄ όλα τα ηλιοτρόπια του κάμπου δεν κοίταζε τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, το ηλιοτρόπιο αυτό κοιτούσε από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, το ηλιοτρόπιο κοιτούσε από δω
«Μα γιατί δεν κοιτάς κι εσύ τον ήλιο τον ακριβοθώρητο όπως εμείς;» ρωτούσαν τ΄ άλλα ηλιοτρόπια απορημένα.
«Και γιατί να τον κοιτάω;»
«Επειδή είναι χρυσός. Επειδή λάμπει κι ανασαίνει φως».
«Ε και λοιπόν; Χαρά στο πράγμα! Ανασαίνει φως και κάτι έγινε!»
«Τι θες να πεις; Δεν σ΄ αρέσει δηλαδή;»
«Καλός είναι δεν λέω, αλλά όχι και να τον θαυμάζει κανείς απ΄ το πρωί ίσαμε το βράδυ. Αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκετε και τον κοιτάτε σαν χαζά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει».
«Δεν είναι στα καλά του», σκέφτονταν τα ηλιοτρόπια «Ακούς εκεί, να μη θέλει να κοιτάζει τον ήλιο;»
Και περνούσαν οι μέρες. Και όλα τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν τον ήλιο, εκτός από κείνο το ηλιοτρόπιο το ένα, που κοιτούσε πάντα από την αντίθετη μεριά.
«Δε μου λες; Γιατί δεν με κοιτάς;» το ρωτάει μια μέρα ο ήλιος
«Άσε με ήσυχο» είπε το ηλιοτρόπιο.
«Πες μου, γιατί δε με κοιτάς;» ξαναρωτάει ο ήλιος.
«Θέλεις αλήθεια να σου πω;»
«Ναι»
«Επειδή… θέλω να βγαίνεις μόνο για μένα. Μόνο για μένα να γελάς. Να λάμπεις μόνο για μένα. Εμένα μόνο να ζεσταίνεις» είπε το ηλιοτρόπιο. «Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι θα σε κοιτούσα».
«Μα δεν γίνεται αυτό» αποκρίθηκε ο ήλιος. «Δεν γίνεται να βγαίνω μόνο για σένα, να γελάω μόνο για σένα, εσένα μόνο να ζεσταίνω. Δεν γίνεται».
«Τότε κι εγώ δεν θα σε κοιτάω!»
«Μα πρέπει μικρό ηλιοτρόπιο. Θα μαραθείς, αν δε με κοιτάς.»
«Και τι σε νοιάζει εσένα αν μαραθώ. Παράτα με» είπε το ηλιοτρόπιο.
🌻☀️🌻☀️🌻☀️🌻☀️🌻
Δεν μίλησε ο ήλιος. Και το ηλιοτρόπιο κοιτούσε με πείσμα από την άλλη τη μεριά. Και περνούσαν οι μέρες και άρχισε να χλωμιάζει το ηλιοτρόπιο.
«Είδατε;» ψιθύρισαν τ’ άλλα ηλιοτρόπια μεταξύ τους.
«Δεν κοιτάζει τον ήλιο και ορίστε.. Ιδού τα αποτελέσματα. Δεν το βλέπω καθόλου καλά. Να το θυμηθείτε ότι έτσι που πάει αργά ή γρήγορα θα μαραθεί».
Είχε δίκιο. Κάθε μέρα που περνούσε το ηλιοτρόπιο γινόταν όλο και πιο χλωμό, ο μίσχος στα πέταλά του μαραινόταν, αλλά ούτε που γύριζε να κοιτάξει τον βασιλιά τον ήλιο.
Παραξενεμένα τα ηλιοτρόπια, το άκουγαν να μιλάει μόνο του. «Φύγε» έλεγε «δε θέλω να σε βλέπω. Φύγε»
Ώσπου ένα βράδυ, το τελευταίο κείνο βράδυ, όταν όλα τ΄ άλλα ηλιοτρόπια είχαν αποκοιμηθεί, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή, πρόβαλε ο ήλιος. Πρώτη φορά έβγαινε το βράδυ. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Βγήκε κι έδιωξε το σκοτάδι και πλημμύρισε μ΄ ένα χρυσαφένιο φως, μαγευτικό φως τ΄ όνειρό του.
«Ήρθες;» είπε το ηλιοτρόπιο.
«Ήρθα» είπε ο ήλιος.
«Μόνο για μένα;»
«Μόνο για σένα» αποκρίθηκε ο ήλιος «Έλα».
Ένιωσε ανάλαφρο το ηλιοτρόπιο, τόσο ανάλαφρο σαν να μη το έδενε η ρίζα του στο χώμα. Λες κι έγιναν φτερά τα φύλλα του, αφέθηκε ν΄ ανεβαίνει… Κι ανέβαινε, όλο ανέβαινε.. Ήταν τόσο μαγευτικός ο ουρανός, τόσο φωτεινός, δεν γίνεται πιο φωτεινός.. Κι έφτασε κοντά στον ήλιο. Κι από κει ψηλά είδε όλες τις θάλασσες, κι όλα τα λιβάδια, είδε λίμνες, είδε λειμώνες είδε δάση, είδε ροδώνες και χώρες μαγικές και κόρφους μυστικούς και νησιά που ταξιδεύανε στο κύμα και πράσινα ποτάμια που στραφτάριζαν κι ολόλευκα πουλιά πάνω απ΄ τα βουνά τ΄ ασημένια.
«Έλα κοντά μου» είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε κοντά. «Πιο κοντά» είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε πιο κοντά. «Κοίτα με» είπε ο ήλιος «Κοίτα με ηλιοτρόπιο». Το ηλιοτρόπιο τον κοίταξε. «Εσένα μόνο» είπε ο ήλιος, και το άγγιξε με την ανάσα του.
Κι ένιωσε την ανάσα εκείνη να το καίει σαν πυρετός, σαν φλόγα να το αγκαλιάζει, σαν αστραπή θαμπωτική να το πονά κι ήταν όλα ένα χρυσάφι μέσα του, ολόγυρά του. Φλόγα θαμπωτική ο ουρανός απ΄ άκρη σε άκρη. Κι ένιωσε τα φυλλοκάρδια του ν΄ ανοίγουν, να γλιστράνε, να σκορπάν τα σπόρια του, να πέφτουν δάκρυ και βροχή στις θάλασσες του κόσμου κι όπως άγγιζαν τον αφρό, όπως άγγιζαν το κύμα σπίθες ξένες να πηδούν, μυριάδες ηλιοτρόπια να βλασταίνουν στη στιγμή, κύματα κι άλλα κύματα από ηλιοτρόπια χρυσά, ήλιοι λουλουδένιοι που στραφτάριζαν ολούθε ονειρικά, θάλασσες απέραντες χωρίς αρχή και τέλος.
Είχε συννεφιά τ΄ άλλο πρωί. Δεν βγήκε τη μέρα εκείνη ο ήλιος. Κατασκότεινος ο ουρανός, λες κι ήταν βουρκωμένος. Το ηλιοτρόπιο έγερνε στο μίσχο του ξερό, καψαλισμένο, δίχως δροσιά, χωρίς πνοή, ανάμεσα στα δροσά ηλιοτρόπια του κάμπου.
«Τά΄ θελε και τά΄ παθε» είπε ένα ηλιοτρόπιο.
«Πήγαινε γυρεύοντας» είπε ένα άλλο. Έτσι είπαν.
Έτσι είπαν και το λυπήθηκαν. Το λυπήθηκαν επειδή κανένα τους δε μάντεψε, πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του, κανένας δεν έμαθε ποτέ το τελευταίο όνειρό του.
🫧🫧🫧🫧🫧🫧🫧🫧
🎀 Διαβάστε επίσης:
☕⚙️ Το μηχάνημα – Ένα συγκινητικό και συμβολικό παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά για τη σύγκρουση του ανθρώπου με την τεχνολογία, γεμάτο χιούμορ, θλίψη και διαχρονικά ερωτήματα για την πρόοδο και τον άνθρωπο.
🐋🐳 Η πολύ λαίμαργη Φάλαινα – Μια φάλαινα που τρώει τα πάντα: κύματα, ναύτες, γοργόνες, μέχρι που μένει ολομόναχη. Μια σπαρταριστή ιστορία με δίδαγμα, από τον Ευγένιο Τριβιζά!
📌 Γρήγορη πρόσβαση:
🌸 Το μηχάνημα 🌸🌸 Η πολύ λαίμαργη Φάλαινα 🌸
Για περισσότερες ιστορίες, ακολουθήστε μας στη
σελίδα μας στο Facebook!
💬 Σας άγγιξε η ιστορία; Αφήστε το σχόλιό σας 💬
💌 Μας συγκινεί να διαβάζουμε τις σκέψεις σας! 💌
📜 Το παραμύθι «Το ηλιοτρόπιο (που δεν ήθελε να κοιτάζει τον ήλιο)» είναι ένα από τα πιο τρυφερά και ποιητικά έργα του Ευγένιου Τριβιζά. Με ευαισθησία και φαντασία, αναδεικνύει την ανάγκη του κάθε πλάσματος να νιώσει μοναδικό μέσα στην απεραντοσύνη του κόσμου.
🎓 Τι μας διδάσκει το παραμύθι;
Το παραμύθι μάς μιλά για τη βαθιά ανάγκη να αγαπηθούμε ξεχωριστά και μοναδικά. Αναδεικνύει τη δύναμη της αγάπης που τολμά να διαφέρει, να περιμένει, να θυσιάζεται. Μας θυμίζει πως η αγάπη, ακόμα κι όταν μοιάζει μάταιη, είναι ικανή να γεννήσει θάλασσες από φως.
Τόσο όμορφο και συνάμα θλιβερό παραμύθι! Ευχαριστούμε που το μοιραστήκατε μαζί μας!
Υπέροχο!σχεδόν ποιητικό!!
…Δεν έχω λόγια.. τόσες εικόνες.. τόσο αισθαντικο.. γεμάτο ευαισθησία..
Καταπληκτικές παρομοιώσεις, υπέροχο το θέμα και η επιλογή των λουλουδιών!